Paul Waldemar Nieborowski
Biografia
Paul Waldemar Nieborowski, urodzony 9 lutego 1873 roku w Ornontowicach, był niemieckim duchownym katolickiem, pisarzem i historykiem. Był synem kowala Pawła oraz Anny z domu Ledwoch, pochodzącej z Gliwic. W mieście, w którym się urodził, ukończył gimnazjum, a następnie studiował filozofię i teologię na Uniwersytecie Wrocławskim Królewieckim.
21 czerwca 1897 roku otrzymał święcenia kapłańskie i trafił na pierwszą placówkę duszpasterską do Frydlandu jako kapelan. W 1898 roku został wikariuszem w Leśniku, a od 1899 roku przebywał na parafii Najświętszej Maryi Panny w Bytomiu. Od 1900 był administratorem parafii w Byczynie, a później jej proboszczem. W latach 1905-1920 pełnił funkcję probioszczwa w Rychtalu, a w 1906 roku administrował także parafią w Kowalowicach.
W 1910 roku uzyskał doktorat z filozofii na Uniwersytecie Wrocławskim. Był dyrektorem wrocławskiego wydawnictwa Wahlstatt. Do końca życia zdecydowanie sprzeciwiał się wszelkim polskim roszczoom na Dolny Śląsk.
Nieborowski był autorem licznych dzieł ojczyźnianych (Heimatliteratur), w których powoływał się na „rozszczepioną duszę śląską”, której łączenie możliwe było, jak sądził, tylko drogą aktem woli poprzez proces germanizacyjny. Jego dzieła obejmują m.in. „Oberschlesien, Polen und der Katholizismus”, „Kaiser Karls Blut: Schlesische Trilogie”, czy „Die Erbschaft Korfantys”.
Umarł 3 kwietnia 1948 roku w Mönchengladbachu. Zostawił po sobie trwałe ślady w kulturze i tożsamości śląskiej podzielonej.